Λεφτά δεν έχουν οι τράπεζες, τζάμπα διακοπές έστειλε η Εθνική 26 δημοσιογράφους συν γυναξί στις ΗΠΑ

Δάνεια δε δίνουν πια σε νοικοκυριά ούτε σε εταιρείες, παρά μόνο με το σταγονόμετρο, ένα τσουβάλι λεφτά, 28 δις ευρώ παίρνουν από το ταμείο του κράτους για να τα φέρουν βόλτα αυτές τις δύσκολες ώρες, αλλά… άρχοντες!

26 δημοσιογράφους έστειλε η Εθνική Τράπεζα στις ΗΠΑ (χώρια οι σύζυγοι) για τζάμπα διακοπές. Το καλλίτερο ποιο είναι; ότι οι δημοσιογράφοι πήγαν για να παρακολουθήσουν την ετήσια σύνοδο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Η σύνοδος άρχιζε ημέρα Δευτέρα στην Ουάσιγκτων και οι δημοσιογράφοι ήταν από την Κυριακή στην Νέα Υόρκη (για shiopping εννοείται).

Γειά σου Αλογοσκούφη με τις ευαισθησίες σου για το το θα απογίνουν οι καϋμένες οι τράπεζες!

Η άλλη όψη της ζωής

Για να πω την “μαύρη αλήθεια” βαρέθηκα να γκρινιάζω. Πως μπορώ, λοιπόν, να ξεπεράσω τη διάθεση για συνεχή γκρίνια και ταυτόχρονα – λέμε τώρα – να δώσω και στους άλλους μία διαφορετική “εικόνα” για να έχουν να σκέφτονται;

Μα φυσικά “ανεβάζοντας” μερικά από τα ποιήματα που “σημαδεύουν”, κατά τη γνώμη μου, όποιον και εάν τα διαβάσει (ακόμη και τους κάφρους, ελπίζω).

Ας εγκαινιάσουμε, λοιπόν, μία νέα “στήλη” στο blog (ή για να κλέψω τη λέξη που χρησιμοποιεί στο δικό του blog, τη vita moderna, έτερος λάτρης αυτού του τρόπου επικοινωνίας) ιστότοπο. Μία στήλη που θα ανεβάζουμε (ελπίζω να ανταποκριθείτε και όσοι κάνετε τον κόπο να μας βλέπετε) ποιήματα ή πεζά (εξαιρείται το “Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο”) που αγαπάτε.

Δεδομένης της “κατοχής” του ιστότοπου, ξεκινώ με “ανέβασμα” τριών ποιημάτων. Δύο του Καβάφη και ένα του Καββαδία.

Η πόλις
Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη απ’ αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου -σαν νεκρός- θαμμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»
Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -μη ελπίζεις-
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

Απολειπειν ο Θεός Αντωνιον
Σαν έξαφνα, ώρα μεσανυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου που απέτυχαν,
τα σχέδια της ζωής σου που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθεις, μην πεις πως ήταν ένα όνειρο,
πως απατηθηκεν η ακοή σου,
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πολι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο
κι άκουσε με συγκινησιν, αλλ’ οχι με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα
ως τελευταία απολαυσι τους ήχους
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου
κι αποχαιρετά την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Το καραντί
Μπάσες στεριές ήλιος πυρρός και φοινικιές
ένα πουλί που ακροβατεί στα παταράτσα
γνέφουνε δυο στιγματισμένα μαύρα μπράτσα
που αρρώστιες τα ‘χουνε τσακίσει τροπικές

Παντιέρα κίτρινη σινιάλο του νερού
φούντο τις δυο και πρίμα βρέξε το πινέλο
τα δυο φανάρια της νυκτός κι ο Πισανέλο
ξεθωριασμένος απ’ το κύμα του καιρού

Το καραντί το καραντί θα μας μπατάρει
σάπια βρεχάμενα τσιμέντο και σκουριά
από νωρίς δεξιά στη μάσκα την πλωριά
κοιμήθηκεν ο καρχαρίας που πιλοτάρει

Όρντινα δίνει ο παπαγάλος στον ιστό
όπως και τότε απ’ του Κολόμπο την κουκέτα
χρόνια προσμένω να τυλίξεις την μπαρκέτα
strong>χρόνια προσμένω τη στεριά να ζαλιστώ

Φωτιές ανάβουνε στην άμμο ιθαγενείς
κι αχός μας φτάνει καθώς παίζουν τα όργανά τους
της θάλασσας κατανικώντας τους θανάτους
στην ανεμόσκαλα σε θέλω να φανείς

Φύκια μπλεγμένα στα μαλλιά στο στόμα φύκια
έτσι ως κοιμήθηκες για πάντα στα βαθιά
κατάστιχτη πελεκημένη απο σπαθιά
διπλά φορώντας των Ίνκας τα σκουλαρίκια

Το καραντί το καραντί θα μας μπατάρει
σάπια βρεχάμενα τσιμέντο και σκουριά
από νωρίς δεξιά στη μάσκα την πλωριά
κοιμήθηκεν ο καρχαρίας που πιλοτάρει

Ο Άδωνις της…δημοκρατίας

Τελικώς τείνω να “λατρέψω” τα ελληνικά ΜΜΕ. Διαθέτουν μία δημοκρατική ποιότητα για να μην πω ανωτερότητα. Πως αποδεικνύεται αυτό; Μα φυσικά με το γεγονός ότι για όλα τα θέματα θεωρούν ότι ο άνθρωπος που αξίζει να “αποκαλύψει” τις απόψεις του δεν είναι άλλος από τον Άδωνι Γεωργιάδη (η χρήση της “καθαρεύουσας” στο όνομα του κρίνεται απαραίτητη δεδομένων και των καταβολών). Σε άμεση συνεργασία με τους απανταχού “παπαδο-μαχαραγιάδες” ο Γεωργιάδης είναι ένας από τους ελάχιστους πολιτικούς του οποίου γνωρίζουμε τις απόψεις για κάθε ζήτημα.  Τα ελληνικά τηλεοπτικά “φρίκτια” ή ξέρουν κάτι που δεν ξέρουμε για τον εν λόγω “κύριο” ή τελικώς είναι ο μόνος που έχει μείνει να τα επισκέπτεται.  Άλλωστε το μεν ΠΑΣΟΚ ασχολείται με τα “δικά του” (δηλαδή, πάντα, με αυτά ασχολούνταν το “σοσιαλιστικό κόμμα” της ελληνικής πολιτικής ζωής, είτε εκτός είτε εντός κυβέρνησης), η δε “κυβέρνηση” ασχολείται με τη ΠΓΔΜ και κυρίως με το εάν τη συμφέρει να μας σύρει εκ νέου σε εκλογές.  

Οπότε ποιος μένει για να χαράσσει την πολιτική αυτής της χώρας; Μα φυσικά το κόμμα Καρατζαφέρη και ο “ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος” Α. Γεωργιάδης.  

Και καλά αυτοί από την πλευρά τους καλά κάνουν και “γυρίζουν” τα κανάλια, εκείνοι οι βουλευτές και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ γιατί θα πρέπει να τους “στηρίζουν” και να εμφανίζονται σε κάθε συζήτηση;   Για να αποδείξουν ότι είναι πραγματικά αριστερή δύναμη; Για να δείξουν και αυτοί ότι είναι “ανώτεροι” και δέχονται να συζητήσουν ακόμη και με φασιστόμουτρα; Γιατί δεν έχουν τίποτε άλλο να κάνουν;  

Αλλά τι να κάνουμε φαίνεται πως τα ΜΜΕ πρέπει να μας πείσουν ότι ο Άδωνις πουλάει (όπως πωλούν όλες οι φρίκες γιατί δηλαδή αυτός να ξεχωρίζει;) και ως εκ τούτου οι Έλληνες οφείλουν να μαθαίνουν τις απόψεις του.  

Α, ρε κατακαημένη ψωροκώσταινα που να το περίμενες ότι κάποια μέρα οι “στρατιές των Περσών” θα τις διαβούν τις Θερμοπύλες και μάλιστα σε ζωντανή μετάδοση από κεντρικό δελτίο ειδήσεων!!!!

Ίσινγκερ – Κίσινγκερ

Την επίλυση του ζητήματος του Κοσόβου κατά το πρότυπο της συμφωνίας του 1972 μεταξύ  Ανατολικής και  Δυτικής Γερμανίας, προτείνει ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην τρόικα των διεθνών μεσολαβητών, όπως μετέδωσε σήμερα το πρωί το σερβικό πρακτορείο ειδήσεων “Τανγιούγκ”. Ο εκπρόσωπος της Ε.Ε. προτείνει με σχέδιό του τη de facto (όχι και de jure) αναγνώριση του Κοσόβου από τη Σερβία, όπως έκανε το 1972 η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας υπογράφοντας τη συμφωνία του Βερολίνου, που καθόριζε τις σχέσεις της με την Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας.

Ο πρωθυπουργός της Σερβίας  Βόισλαβ Κοστούνιτσα όπως ήταν αναμενόμενο, απέκλεισε το ενδεχόμενο να αποδεχθεί η χώρα πρόταση επίλυσης του ζητήματος του Κοσόβου κατά το γερμανικό πρότυπο και πρόσθεσε ότι στη συνθήκη του 1972 υπήρχαν δύο κράτη, ενώ στο ψήφισμα 1244 του ΟΗΕ, του 1999, δεν αναφέρεται πουθενά ότι το Κόσοβο είναι ανεξάρτητο κράτος.

Τι να πει κανείς πια για τη στάση της Ε.Ε. απέναντι στη Σερβία; Υποκρισία; αλαζονεία;  εμπάθεια, τόσα χρόνια πια;
Ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια σημειολογικού τύπου: ο εκπρόσωπος της Ε.Ε. που υπέβαλε το σχέδιο, ονομάζεται… Ίσινγκερ!

Ωραίο ψευδώνυμο διαλέξατε κύριε Κίσινγκερ!

Provokatoras

Χαίρετε συνάδελφοι της μπλογκόσφαιρας. Από σήμερα σε αυτόν τον τόπο θα γράφει ο “προβοκάτορας”….Και όποιος αντέξει!!

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!