Σκόρπιες σκέψεις (2)…

Αν και προβοκάτορας μία παράκρουση την παθαίνω. Ή μήπως αυτό συμβαίνει επειδή ακριβώς είμαι προβοκάτορας; Εγώ σας έχω προειδοποιήσει, όποτε με πιάνει παράκρουση, στίχους θα «ανεβάζω». Τους αφιερώνω, δε, στον φίλο Ζάλμοξη ο οποίος αρνείται πεισματικά να ακούσει ελληνική μουσική. 

ΜΕΣ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Οι μοιραίες συναντήσεις μιας ζωής
προδομένης και γι’ αυτό αυθεντικής
σταματάνε σ’ αδιέξοδα μεγάλα σαν τα κύματα.

Και μονάχα εγώ θα μείνω μοναχός
στους πολλούς τους αριθμούς ο αριθμός
κι αλογάριαστος θα μένω διαρκώς μέσα στα θύματα.

Μεσ’ το θέατρο του κόσμου τριγυρνώ
μ’ ένα ρόλο που κι εγώ τον συντηρώ
και μια σχέση εκ των προτέρων που ξοδεύεται.

Στο μυαλό μου ζω εκείνα που ζητώ
κι όσα δίνει η φαντασία στο πιοτό
κι ό,τι μεσ’ τον κόσμο αυτό απαγορεύεται.

Τα καράβια που δεν έφυγαν ποτέ
δεν μας θέλανε παλιέ μου εαυτέ
να σκεφθούμε μια στιγμή, ένα λεπτό πως ταξιδεύουμε.

Στα λιμάνια μετανάστες σαν πουλιά
που μαρμάρωσαν και στέκουν σιωπηλά
και στα όνειρα κατάρτια και ορίζοντες γυρεύουνε. 

Υπάρχει φυσικά και η εναλλακτική θεώρηση των πραγμάτων: 

ΕΥΡΩΠΑΙΚΕΣ ΠΑΛΙΟΚΟΙΝΩΝΙΕΣ

Τι έγινε παιδιά, ποια άλλη αναποδιά
στέκεται στη γωνιά και μας τρομάζει
και πώς μπορεί κανείς, αν είναι ειλικρινής
να πει πως ξέρει αυτός ο δρόμος που μας βγάζει.

Πάει κι ο εικοστός κι οι ανατροπές
γίνανε σιωπές, φιλελευθερίες.
Μονοψήφιο φως, νευρικές ψυχές
ευρωπαϊκές παλιοκοινωνίες.

Τι έγινε παιδιά, μας κόπηκε η μαγκιά
μέσα στην αγκαλιά της νέας τάξης.
Μα μη μου πεις ποτέ, διπλέ μου αητέ
πως δε θα βρεις ξανά φτερά για να πετάξεις

Πάει κι ο εικοστός κι οι ανατροπές…