Λεφτά δεν έχουν οι τράπεζες, τζάμπα διακοπές έστειλε η Εθνική 26 δημοσιογράφους συν γυναξί στις ΗΠΑ

Δάνεια δε δίνουν πια σε νοικοκυριά ούτε σε εταιρείες, παρά μόνο με το σταγονόμετρο, ένα τσουβάλι λεφτά, 28 δις ευρώ παίρνουν από το ταμείο του κράτους για να τα φέρουν βόλτα αυτές τις δύσκολες ώρες, αλλά… άρχοντες!

26 δημοσιογράφους έστειλε η Εθνική Τράπεζα στις ΗΠΑ (χώρια οι σύζυγοι) για τζάμπα διακοπές. Το καλλίτερο ποιο είναι; ότι οι δημοσιογράφοι πήγαν για να παρακολουθήσουν την ετήσια σύνοδο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Η σύνοδος άρχιζε ημέρα Δευτέρα στην Ουάσιγκτων και οι δημοσιογράφοι ήταν από την Κυριακή στην Νέα Υόρκη (για shiopping εννοείται).

Γειά σου Αλογοσκούφη με τις ευαισθησίες σου για το το θα απογίνουν οι καϋμένες οι τράπεζες!

Σκόρπιες σκέψεις (2)…

Αν και προβοκάτορας μία παράκρουση την παθαίνω. Ή μήπως αυτό συμβαίνει επειδή ακριβώς είμαι προβοκάτορας; Εγώ σας έχω προειδοποιήσει, όποτε με πιάνει παράκρουση, στίχους θα «ανεβάζω». Τους αφιερώνω, δε, στον φίλο Ζάλμοξη ο οποίος αρνείται πεισματικά να ακούσει ελληνική μουσική. 

ΜΕΣ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Οι μοιραίες συναντήσεις μιας ζωής
προδομένης και γι’ αυτό αυθεντικής
σταματάνε σ’ αδιέξοδα μεγάλα σαν τα κύματα.

Και μονάχα εγώ θα μείνω μοναχός
στους πολλούς τους αριθμούς ο αριθμός
κι αλογάριαστος θα μένω διαρκώς μέσα στα θύματα.

Μεσ’ το θέατρο του κόσμου τριγυρνώ
μ’ ένα ρόλο που κι εγώ τον συντηρώ
και μια σχέση εκ των προτέρων που ξοδεύεται.

Στο μυαλό μου ζω εκείνα που ζητώ
κι όσα δίνει η φαντασία στο πιοτό
κι ό,τι μεσ’ τον κόσμο αυτό απαγορεύεται.

Τα καράβια που δεν έφυγαν ποτέ
δεν μας θέλανε παλιέ μου εαυτέ
να σκεφθούμε μια στιγμή, ένα λεπτό πως ταξιδεύουμε.

Στα λιμάνια μετανάστες σαν πουλιά
που μαρμάρωσαν και στέκουν σιωπηλά
και στα όνειρα κατάρτια και ορίζοντες γυρεύουνε. 

Υπάρχει φυσικά και η εναλλακτική θεώρηση των πραγμάτων: 

ΕΥΡΩΠΑΙΚΕΣ ΠΑΛΙΟΚΟΙΝΩΝΙΕΣ

Τι έγινε παιδιά, ποια άλλη αναποδιά
στέκεται στη γωνιά και μας τρομάζει
και πώς μπορεί κανείς, αν είναι ειλικρινής
να πει πως ξέρει αυτός ο δρόμος που μας βγάζει.

Πάει κι ο εικοστός κι οι ανατροπές
γίνανε σιωπές, φιλελευθερίες.
Μονοψήφιο φως, νευρικές ψυχές
ευρωπαϊκές παλιοκοινωνίες.

Τι έγινε παιδιά, μας κόπηκε η μαγκιά
μέσα στην αγκαλιά της νέας τάξης.
Μα μη μου πεις ποτέ, διπλέ μου αητέ
πως δε θα βρεις ξανά φτερά για να πετάξεις

Πάει κι ο εικοστός κι οι ανατροπές…

Σουδάν, όπως Ελλάδα…

Τα ιμάτιά της “σκίζει” η πολιτισμένη Βρετανία για την δίωξη μίας Αγγλίδας δασκάλας στο Σουδάν, η οποία “προέτρεψε” τους 7χρονους μαθητές της να αποκαλέσουν τα αρκουδάκια τους με το όνομα “Μωάμεθ”.

 

Ορθώς θα μου απαντήσετε, γιατί πια ο ισλαμικός φονταμενταλισμός έχει φθάσει σε ακραία όρια. Δεν μπορείς, κύριε, να καταδικάζεις μία σκληρά εργαζόμενη δασκάλα, που έχει αφήσει τα καλά της Δύσης για να βρεθεί στο ταραγμένο Σουδάν, γιατί έκανε ένα λάθος.

 

Ωραία όλα έως εδώ. Μάλιστα και μουσουλμανικές οργανώσεις στη Βρετανία ξιφουλκούν κατά της ενδεχόμενης καταδικαστικής απόφασης, ενώ ο πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν εκφράζει την “απόλυτη απογοήτευσή του” για την έκταση που έλαβε το γεγονός.

 

Ως γνωστός, όμως, προβοκάτορας έρχομαι να ρωτήσω: Φαντάζεστε τι θα είχε συμβεί στην καλή μας Ελλάδα εάν κάποια δασκάλα – ας πούμε από την Αλβανία – προέτρεπε τους μικρούς μαθητές της να αποκαλέσουν το αγαπημένο τους αρκουδάκι…”Ιησού”.

 

Ούτε να το σκεφτώ δεν μπορώ. Τηλεοπτικά παράθυρα, με τον “hern Άδωνις” σε πρώτο πλάνο να μιλά για “αλλυτροτικές διαθέσεις των Αλβανών”. Τους ευπρεπείς ρασοφόρους να διατυμπανίζουν ότι ορθοδοξία και ελληνική παράδοση είναι ένα και το αυτό. Και το καημένο το αρκουδάκι να βρίσκεται στη γωνία.

 

Σας “προκαλώ” να το σκεφτείτε!!!

Play it, Sam! Play “As Time Goes By”!

Σαν σήμερα, πριν 65 χρόνια, προβλήθηκε για πρώτη φορά η ταινία Casablanca. Μια ταινία η οποία κατατάσσεται σταθερά μέσα στη δεκάδα των καλύτερων φιλμ που γυρίστηκαν ποτέ και οπωσδήποτε μέσα στη δεκάδα των ταινιών που μας αρέσει να βλέπουμε ξανά και ξανά.

Μερικές trivia πληροφορίες για την ταινία:

Μόλις 18 ημέρες πριν προβληθεί για 1η φορά η ταινία, στις 8.11.1942, οι συμμαχικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Casablanca. Ολόκληρο θέμα προέκυψε μεταξύ του αφεντικού της  Warner Bros. Jack Warner και του παραγωγού Hal B. Wallis εάν θα έπρεπε στη διάρκεια των γυρισμάτων να αναφερθεί στο φινάλε της ταινίας η αναμενόμενη τότε εισβολή ή όχι. 

• Μετά τη σκηνή με το τραγούδι  ”As Time Goes By” o Max Steiner ήθελε να γράψει άλλο τραγούδι για τους Rick και Ilsa, όμως ήταν η τελευταία σκηνή που είχε γυρίσει η Ingrid Bergman και στο μεταξύ είχε κόψει τα μαλλιά της κοντά για να παίξει στην ταινία For Whom the Bell Tolls (1943)!
• O παραγωγός Hal B. Wallis προτιμούσε την Hedy lamar για τον ρόλο της  Ilsa, αλλά αυτή είχε ήδη συμβόλαιο με την MGM και δεν ήθελε να δουλέψει πάνω σε ένα ημιτελές σενάριο.
• Ο ίδιος παραγωγός, σκεπτόταν αρχικά γυναικείο τον ρόλο του Sam και ως πιο κατάλληλες, τις Hazel Scott, Lena Horne και Ella Fitzerald.
• Το σενάριο βασιζόταν στο ανέκδοτο έργο  “Everybody Comes to Rick’s”.  Ο Samuel Marx της MGM ήθελε να δώσει 5.000 δολάρια στους συγγραφείς Murray Burnett και Joan  Alison  αλλά το αφεντικό της MGM Louis Mayer αρνήθηκε και τότε το πρότεινε η  Irene Lee της Warner Brothers (story department) στον Jack L. Warner ο οποίος συμφώνησε να το αγοράσει για 20.000 δολάρια.
• Καθώς ουδείς γνώριζε εάν στο τέλος η Ilsa θα έφευγε με τον Rick ή τον Laszlo, η Ingrid Bergman ρώτησε τον σκηνοθέτη Michael Curtiz με ποιό από τους δύο υποτίθεται ότι ήταν ερωτευμένη. Εκείνος της είπε, παίξε κάτα ανάμεσα στους δύο. Έτσι, σε κάποιες στιγμές “φοβόταν” πως θα εξελιχθούν τα πράγματα και στη σκηνή με τη μαύρη αγορά με τον Rick καισ τη σκηνή στον “Blue Parrot” όπου ο Ferrari προσφέρει στον Laszlo μια άδεια εξόδου.
• Το “Rick’s Café Américain” βασίσθηκε στο Hotel El Minzah στην Ταγγέρη.
• Καθώς η ταινία γυρίστηκε στη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου πολέμου, δεν επιτρεπόταν νεχτερινό νύρισμα σε αεροδρόμιο για λόγους ασφαλείας. Έτσι, χρησιμοποιήθηκε αντίγραφο αεροπλάνου, μικρότερο, και γι αυτό χρησιμποποίηθηκαν και κοντοί κομπάρσοι ως προσωπικό αεροδρομίου.
• Η Warner Bros. επέμενα να ακουσετί το “Horst-Wessel-Lied”,  ο ύμνος των Ναζί στη “μάχη των εθνικών ύμνων” αλλά αυτό δεν συνέβη διότι το copyright ανήκε σε γερμανική εταιρία. Έτσι, επελέγη το “Die Wacht Am Rhein” για να μην γίνει καταπάτηση των πνευματικών δικαιωμάτων και απαγορευθεί το έργο σεχ ώρες που δεν ήταν  σε πόλεμο με ρη Γερμανία!
• Ο Conrad Veidt που έπαιζε τον λοχαγό ήταν αντιναζί που είχε δραπετεύσει από τη Γερμανία και είχε γλιτώσει από απόσπασμα θανάτου των SS!
• Πολλοί ηθοποιοί που έπαιξαν τους ρόλους των Νazi ήταν Γερμανοεβραίοι πρόσφυγες!
• Ο Rick ποτέ δεν λέει στην ταινία “Play it again, Sam.” Λέει  “You played it for her, you can play it for me. Play it!”. Η Ilsa λέει ”Play it, Sam. Play ‘As Time Goes By”‘.

Ειδική αφιέρωση…

Πρόκειται για μία αφιέρωση, σε μία φίλη που γιορτάζει σήμερα. Κι εάν φανεί σε κάποιους παράξενο, το τραγουδά ο Γιάννης Πάριος. Προέρχεται από τον δίσκο «Ξαρχάκος-Πάριος» (1986). Το, δε, εντυπωσιακό έγκειται στο ότι, τότε, επί του σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ, το συγκεκριμένο τραγούδι είχε απαγορευθεί να «παίζεται» από το ραδιόφωνο (που ήταν μόνο κρατικό).

Χαμένος Ήχος

Μην επιμένεις άλλο πια Μαρία,
με εκείνη την παλιά φωτογραφία.
Απ’ όνειρα παλιά να αδειάσει ο τοίχος,
είναι παλιός είναι χαμένος, χαμένος ήχος.
Και θέλει νιάτα και καρδιά η ελευθερία,
μην επιμένεις άλλο πια, άλλο πια, Μαρία

Μας βασανίζει του καιρού μας η ανία,
κλείσαν τα σύνορα του κόσμου μας, Μαρία.
Και τα συνθήματα γινήκαν μόνο λέξεις,
εδώ που φθάσαμε δεν έχεις να διαλέξεις.
Είμαστε απ’ έξω απ’ αυτήν την ιστορία,
μην με πικραίνεις άλλο πια, Μαρία.
Μη με πικραίνεις άλλο πια, άλλο πια, άλλο πια Μαρία. 

Μην επιμένεις άλλο πια, Μαρία,
να με θυμάσαι στον ΕΛΑΣ επιλοχία,
τα χρόνια δεν τα φέρνεις πίσω,
ήρθε ο καιρός, ήρθε ο καιρός πια να τη σκίσω,
εκείνη την παλιά φωτογραφία.
Μην με πικραίνεις άλλο πια Μαρία.
Μην με πικραίνεις άλλο πια, άλλο πια, Μαρία.

Επέτειοι και μελαγχολία…

Κάθε φορά που φτάνει μία «επέτειος» όποια κι αν είναι αυτή, με πιάνει απίστευτη μελαγχολία. Για τις σύγχρονες επετείους ο λόγος και όχι γιατί συνεχίζουμε να γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου, αποκρύπτοντας φυσικά ότι οι επονομαζόμενοι «μαρμπάδες του ‘21» ήταν οι περισσότεροι… Αρβανίτες.  Όσο για τις παρελάσεις (λόγω του γνωστού «για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι), τα είπαμε, τα εξαντλήσαμε, ας είναι κάκιστα ο Μεταξάς.

Η επέτειος της 17ης Νοέμβρη, υποτίθεται ότι παραμένει ακόμη πολύ κοντά μας, κάποιοι την έζησαν ή τέλος πάντων ζούσαν όταν έγινε. Αυτό που με μελαγχολεί είναι η κατάντια των περισσότερων που…ήταν εκεί. Περισσότερο, δε, από όλους η περίπτωση της Δαμανάκη. Είχε απόλυτο δίκιο ο Λαζόπουλος όταν στο γνωστό του τσαντίρι, της έστειλε το μήνυμα ότι από τη Στουρνάρη έως τη Χαριλάου Τρικούπη (παρά το αντίθετο του χάρτη) είναι μεγάλη η…κατρακύλα. Και εύκολη, και βολική και κυρίως με πολύ μάσα (και δεν αναφέρομαι στα φαγάδικα της διαδρομής Βέβαια θα ήταν λάθος να ρίξουμε όλο το «ανάθεμα» σ’ αυτούς τους συμβιβασμένους. Ακόμη και κάποιοι από εμάς που εξακολουθούν να πιστεύουν την προτροπή του Κολοκοτρώνη: «ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ».

Ποιοι, όμως, δεν προσκύνησαν; Μήπως εμείς εξακολουθούμε να είμαστε όρθιοι. Με τα κινητά μας, τα mp3, τα laptop, τις καλές δουλειές, τα «αξιοπρεπή» σπίτια, την καριέρα μας! Πάμε, λοιπόν, και στην πορεία του Πολυτεχνείου για να έχουμε και το άλλοθι του «πραγματικά αριστερού». Φτιάχνουμε και ένα blog και εκθέτουμε τις απόψεις μας.

Και δηλώνουμε περήφανοι ότι «ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ».

Μπορεί και να ζει, εκείνη που δεν αισθάνεται πολύ καλά είναι η έρημη η ΠΑΙΔΕΙΑ. Που την χάσαμε. Την ξεχάσαμε. Που αφήνουμε τα παιδιά μας να βλέπουν τα reality και να μαθαίνουν ότι μάγκας είναι ο Κωστόπουλος, ο Ψηνάκης, ο Αναστασιάδης και οι ξανθιές που νομίζουν ότι Μαρξ είναι τα «Marks & Spencer» της Ερμού…

Μήπως, τελικά, μας ταιριάζει ο Καβάφης;

Όσο Μπορείς…

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

 

Θρίαμβος! Είμαστε 248οι στον κόσμο!

Όσο καλοπροαίρετος και να είσαι, δε γίνεται να μην αγανακτείς με την αφασία που δέρνει τα ΜΜΕ στο Γουνανιστάν. Και εξηγούμαστε: με χαρές και πανηγύρια υποδέχθηκε χθεσινή εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης την είδηση ότι το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ) ανέβηκε στη διεθνή ακαδημαϊκή κατάταξη. Τί “συχαρίκια”, τι “μπράβο σας για τον άθλο”, μόνο σημαίες που δεν κρέμασαν οι Ελληνάρες όπως έκαναν με το euro 2004 και την Παπαρίζου.

Ποιά όμως ακριβώς θέση είχε καταλάβει το Πανεπιστήμιο Αθηνών που να δικαιολογεί τέτοια πανηγύρια; ¨Ηταν μέσα στη δεκάδα; Οχι! Μέσα στην πρώτη 20άδα, μήπως; Ούτε! Στην 50άδα, έστω; Οχι: Στην εκατοντάδα τότε σίγουρα! Αμ δε! Οι πανηγυρισμοί είχαν να κάνουν με το ότι το ΕΚΠΑ ανέβηκε στην… 248η θέση στον κόσμο. Και καλά στον κόσμο, στην Ευρώπη; Στην Ευρώπη λοιπόν, το καλύτερο ελληνικό πανεπιστήμιο κατατάσσεται εκτός 100ντάδος και συγκεκριμένα 106ο. Οι διθύραμβοι οφείλονταν στο “άλμα 260 θέσεων”, καθώς το ΕΚΠΑ βρισκόταν πέρυσι εκτός 500άδος, στην 508η (πεντακοσιοστή όγδοη) θέση στον κόσμο, ενώ ακόμη και τώρα που “πανηγυρίζουμε” το ΕΚΠΑ μένει μετεξεταστέο, αφού δεν πιάνει καν τη βάση. Σύμφωνα με τη λίστα η οποία δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Sunday Times” το ΕΚΠΑ, με άριστα το 100, συγκέντρωσε 49,3 βαθμούς (δηλαδή ακόμη βρίσκεται κάτω από τη βάση) όταν τα πανεπιστήμια του Καίμπριτζ και του ‘Οξφορντ συγκεντρώνουν 97,6 βαθμούς (δηλαδή παρά ένα πόντο, τους διπλάσιους)!

ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ: Πρόσεξε το λόγο για τον οποίο πανηγυρίζει κάποιος, για να καταλάβεις αν έχει στόχους ή είναι μια σκέτημετριότητα…

Κινητό και εν πτήσει και ποιός νοιάζεται για “ασφάλεια”

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξετάζει την έγκριση των υπηρεσιών κινητής επικοινωνίας εν πτήσει! Αν όντως συμβαίνει αυτό, όπως αναφέρει απάντηση της Κομισιόν στον ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Γιώργο Παπαστάμκο, τότε αλλάζουν όσα γνωρίζαμε για την ασφάλεια των πτήσεων. Η απάντηση αυτή ήλθε  ενόψει της εκδήλωσης νέου εμπορικού ενδιαφέροντος για την παροχή υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας σε αεροπορικά ταξίδια εντός Ε.Ε.  καιη Κομισιόν επιδιώκει να διευθετήσει ρυθμιστικά ζητήματα εντός του ισχύοντος νομοθετικού πλαισίου ώστε να καταργήσει τις ρυθμίσεις που ενδέχεται να εμποδίζουν την ανάπτυξη των υπηρεσιών αυτών. Αντίθετα με την Κομισιόν, οι ΗΠΑ αποφάσισαν να θέσουν στο αρχείο το ζήτημα της χρήσης κινητών τηλεφώνων εν πτήσει. Η Κομισιόν όμως δηλώνει ότι το τεχνικό περιβάλλον στις ΗΠΑ δεν είναι το ίδιο με το ευρωπαϊκό. Προφανώς πίσω από τις λέξεις για “”τεχνικό περιβάλλον” κρύβεται αυτό που όλοι υποπτεύονταν: ότι η απαγόρευση των κινητών έχει να κάνει με ζητήματα αντιτρομοκρατικής προστασίας και ασφάλειας, ζητήματα όμως δευτερεύοντα όταν πρόκειται για κέρδος!  Όπως συμβαίνει δηλαδή και με την απαγόρευση του καπνίσματος που υποτίθεται ότι αποσκοπούσε στην υγεία των επιβατών αλλά όλοι γνώριχαν πως οφειλόταν στην απροθυμία των αεροπορικών εταιριών να υποστούν το κόστος της ανακύκλωσης του αέρα.

Η άλλη όψη της ζωής

Για να πω την “μαύρη αλήθεια” βαρέθηκα να γκρινιάζω. Πως μπορώ, λοιπόν, να ξεπεράσω τη διάθεση για συνεχή γκρίνια και ταυτόχρονα – λέμε τώρα – να δώσω και στους άλλους μία διαφορετική “εικόνα” για να έχουν να σκέφτονται;

Μα φυσικά “ανεβάζοντας” μερικά από τα ποιήματα που “σημαδεύουν”, κατά τη γνώμη μου, όποιον και εάν τα διαβάσει (ακόμη και τους κάφρους, ελπίζω).

Ας εγκαινιάσουμε, λοιπόν, μία νέα “στήλη” στο blog (ή για να κλέψω τη λέξη που χρησιμοποιεί στο δικό του blog, τη vita moderna, έτερος λάτρης αυτού του τρόπου επικοινωνίας) ιστότοπο. Μία στήλη που θα ανεβάζουμε (ελπίζω να ανταποκριθείτε και όσοι κάνετε τον κόπο να μας βλέπετε) ποιήματα ή πεζά (εξαιρείται το “Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο”) που αγαπάτε.

Δεδομένης της “κατοχής” του ιστότοπου, ξεκινώ με “ανέβασμα” τριών ποιημάτων. Δύο του Καβάφη και ένα του Καββαδία.

Η πόλις
Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη απ’ αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου -σαν νεκρός- θαμμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»
Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -μη ελπίζεις-
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

Απολειπειν ο Θεός Αντωνιον
Σαν έξαφνα, ώρα μεσανυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου που απέτυχαν,
τα σχέδια της ζωής σου που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθεις, μην πεις πως ήταν ένα όνειρο,
πως απατηθηκεν η ακοή σου,
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πολι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο
κι άκουσε με συγκινησιν, αλλ’ οχι με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα
ως τελευταία απολαυσι τους ήχους
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου
κι αποχαιρετά την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Το καραντί
Μπάσες στεριές ήλιος πυρρός και φοινικιές
ένα πουλί που ακροβατεί στα παταράτσα
γνέφουνε δυο στιγματισμένα μαύρα μπράτσα
που αρρώστιες τα ‘χουνε τσακίσει τροπικές

Παντιέρα κίτρινη σινιάλο του νερού
φούντο τις δυο και πρίμα βρέξε το πινέλο
τα δυο φανάρια της νυκτός κι ο Πισανέλο
ξεθωριασμένος απ’ το κύμα του καιρού

Το καραντί το καραντί θα μας μπατάρει
σάπια βρεχάμενα τσιμέντο και σκουριά
από νωρίς δεξιά στη μάσκα την πλωριά
κοιμήθηκεν ο καρχαρίας που πιλοτάρει

Όρντινα δίνει ο παπαγάλος στον ιστό
όπως και τότε απ’ του Κολόμπο την κουκέτα
χρόνια προσμένω να τυλίξεις την μπαρκέτα
strong>χρόνια προσμένω τη στεριά να ζαλιστώ

Φωτιές ανάβουνε στην άμμο ιθαγενείς
κι αχός μας φτάνει καθώς παίζουν τα όργανά τους
της θάλασσας κατανικώντας τους θανάτους
στην ανεμόσκαλα σε θέλω να φανείς

Φύκια μπλεγμένα στα μαλλιά στο στόμα φύκια
έτσι ως κοιμήθηκες για πάντα στα βαθιά
κατάστιχτη πελεκημένη απο σπαθιά
διπλά φορώντας των Ίνκας τα σκουλαρίκια

Το καραντί το καραντί θα μας μπατάρει
σάπια βρεχάμενα τσιμέντο και σκουριά
από νωρίς δεξιά στη μάσκα την πλωριά
κοιμήθηκεν ο καρχαρίας που πιλοτάρει

Τρίτωσε το κακό στους “αθηναϊκούς μαραθώνιους”

Ο Κενυάτης αθλητής Τζέιμς Κιπκεμπόι,  εξακολουθεί να νοσηλεύεται στο νοσοκομείο ΚΑΤ.  Ο Κιπκεμπόι, ο οποίος ανήκει στη κατηγορία των «ελίτ» αθλητών, 500 μέτρα πριν τον τερματισμό στη διάρκεια του 25ου Κλασικού Μαραθωνίου Αθήνας ζαλίστηκε και έπεσε. Πριν την είσοδό του στο Καλλιμάρμαρο, ζαλίστηκε ξανά και έπεσε πάνω σε… τραμ! Δεν υπήρχε ούτε ένα σχοινί ούτε ένα κάγκελο που υπάρχουν σε ανάλογους μαραθωνίους στο εξωτερικό.
Στον μαραθώνιο δρόμο των ολυμπιακών αγώνων του 2004 στην Αθήνα, το χάλκινο μετάλλιο πήρε ο Βραζιλιάνος Βαντερλέι Ντε Λίμα. Δεν πήρε το χρυσό, επειδή 15 λεπτά πριν από τη γραμμή του τερματισμού και επί της λεωφόρου Μεσογείων, στο ύψος του Χολαργού, ο Ντε Λίμα, που προηγείτο στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής, παρεμποδίστηκε από έναν θεατή , τον Κορνίλιους Χόραν που διέσχισε το δρόμο και κατάφερε να απωθήσει  τον αθλητή, βγάζοντάς τον εκτός δρόμου. Έτσι, Βραζιλία έχασε ένα χρυσό μετάλλιο και μια ανάκρουση του εθνικού της ύμνου.

Παρόμοιο συμβάν είχαμε το 1982 στους Πανευρωπαϊκούς, όταν ένα παιδάκι έμπλεκε στα πόδια τουΟλλανδού αθλητή  Χέραλντ Νάιμπουρ, με τους Ελληνάρες σπορκάστερς να κατακρίνουν τότε τον αθλητή επειδή… απώθησε τον πιτσιρίκο (και οι αρμόδιοι, διοργανωτές, αστυνομία, κ.λπ.,  απλώς χάζευαν…)!

Κατά τα άλλα, “πατρίδα των Ολυμπιακών αγώνων και του μαραθωνίου δρόμου”!